Sw Eden’s Weblog

This is about humans.
Many people in the world just do something that they think that it is important, but in fact, those are not important.
They do many things for their advantage and their prestige.

When they die, they cannot bring anything by their soul, so nothing maintain for them.
The only thing that they can leave is their goodness and badness.
It is too late for someone to know every non-sense he/she did before he dies, he want to go back, but cannot.
He want to do good in next time he is born, but he will not remember any failure. So nothing better.

As humans, the only animal which know what is good and can do good, too, so you know what you should do.

ด้านล่างที่เพื่อน ๆ เห็นอยู่นั้น เป็นกาพย์สุรางคนาง 28 ที่ผมแต่งเมื่อพักอยู่ต่างจังหวัดริมทะเล ในแผ่นดินไทยที่ผมรัก

@ ชีวิตสุขสันต์ มาอยู่ด้วยกัน ทั้งนั้นสนุก
มีขึ้นมีลง มีปลงมีลุก มีคลายมีขลุก มีบุกมีนอน
@ ชีวิตเฉื่อยแฉะ เจ้าพวกค่อนแคะ แซะไม่เคยผ่อน
ไม่มีงานทำ พูดพร่ำหนาวร้อน จะมาจะจร ห่อนใครสนใจ
@ ทะเยอทะยาน มันน่าสงสาร คลานสูงไม่ได้
เช้าเกิดคือกรรม พอค่ำบรรลัย ทำไปทำไม ไร้ค่ากลับคืน
@ ละเถิดละทิ้ง ละหมดประวิง อย่ากลิ้งเกลือกฝืน
การเกิดคือหลับ การดับคือตื่น เหมือนล้มทั้งยืน และฟื้นมาดู
@ เมื่อกายไม่เกี่ยว มีจิตอย่างเดียว เหลียวแล้วอดสู
เห็นกรรมของโลก โศรกจึงพึ่งรู้ ลาด้วยหดหู่ ตูทำผิดไป
@ จะคิดก็สาย ไม่คิดก็หน่าย ใช่ง่ายไฉน
หลับตาเสียเถิด เดี๋ยวเกิดชาติใหม่ หาจำมีไม่ ได้เป็นเช่นเดิม
**ร้อยแก้ว และร้อยกรอง โดย Sw Eden

กานท์ของผม อาจจะไม่ใช่ภาษาที่เพื่อน ๆ บางคนคุ้ยเคย และเข้าใจ ดังนั้น ผมอยากเขียนเป็นร้อยแก้วออกมา ดังนี้
การดำเนินชีวิตของมนุษย์เรา ทุกคน อาจมีการผิดพลาด และเผลอไผล โดยมิได้ตั้งใจ
เนื่องจากอารมณ์ สนุก, โกรธ, ท้อถอย และ อีกมากมาย
รวมถึงหน้าที่การงาน และศักดิ์ศรี ที่บีบบังคับให้ทำสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้แก่ผู้อื่น และตนเองเลย
อาจเรียกได้ว่าเป็นความยึดติด กับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
เมื่อคนเราตายไป เราไม่มีร่างกายที่คนอื่นเห็น และไม่สามารถยื่นมือเข้าไปเปลี่ยนโลกมนุษย์ได้
เมื่อนั้น เราก็จะพบว่าสิ่งที่เราเคยยึดติดอยู่นั้น ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
หรือกระทั่ง รู้ว่า มันคือกรรมไม่ดีที่ได้ก่อไว้
เมื่อจะกลับใจ และอยากสร้างบุญ สร้างกุศล ก็สายเกินไปแล้ว
เมื่อมีโอกาสได้เกิดใหม่ และไม่มีความทรงจำเก่าติดตามมา คนเหล่านั้น ก็ทำกรรมซ้ำเหมือนชาติก่อนอีก

เมื่อเพื่อน ๆ ทุกคนตระหนักเช่นนี้แล้ว จึงอยากให้ช่วยกันสร้างกุศลให้แก่ตน เพื่อนมนุษย์ และสัยว์โลกอื่น ๆ
เพราะการมีลมหายใจ และเป็นมนุษย์อยู่นั้น แทบจะเป็นสิ่งมีชีวิต ชนิดเดียวที่สามารถทำบุญ ทำทานได้
ใช้เวลาชีวิตอย่างมีค่า และไม่หลงมัวเมาในกิเลสรอบ ๆ ตัว

ขอบคุณทุก ๆ คนมาก ๆ

เขียนจริงวันที่ 18/7/51 โพสวันที่ 17/8/51